معما

در گذر از سالهای رفته

تو ای تنها مانده در جمعی روشن

در عین پیچیدگی ساده ای

مثل عبور عابری تنها در شبی بارانی

از کوچه های سرد و خالی

کمی آنطرفتر

چشمانی انتظار حضور سبزت را دارد

و تو باز میروی با هم و تنها

معمای قرن!

مهربانی ات را به او ارزانی کن

او که با تو و بی تو تنهاست

او که تا صبح برای کودکت لالایی گفت

و روشنی بخش کلبه توست

دستان گرمش را پذیرا باش

و بخند به زندگی

و لبخندت را ارزانی کن

به یاس های منتظر

به کودکان تنها و قاصدک های بی عبور

و حتی برای شادی دیوانگان و سگ های و لگردبخند

آنوقت خواهی دید

زندگی هم برای تو لباس رقص می پوشد

میرقصد و می خندد

مریم(دیانا)